Rozdział dwudziesty trzeci

Wpatrywałam się przez cały czas w ciemnowłosego. Odgarnął delikatnie włosy do tyłu. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom kogo widziałam przed sobą. Moja własna matka. Była bardziej blada niż każdy z Nas. Zacisnęłam dłonie. Co tutaj tak naprawdę się dzieje? Sama tego nie wiem. Oni wszyscy jakby zbliżali się do wielkiej rywalizacji. Stałam za Itachim. Patrzałam nadal na jego profil. Wiedziałam, że z jakiegoś powodu nie chce mnie oddać.

Ojciec spojrzał na mnie przechodząc na Itachiego. Miał zaciśnięte dłonie w pięść. Był naprawdę zdenerwowany. Niepotrzebnie tutaj przylazłam, ale będę to wspominała miło. Moje i Itachiego usta się złączyły. Nie powinien? Nie.. raczej powinien. Byłam zadowolona z naszego pocałunku. Nienawidzę Go, ale czasami coś mnie uniesie.

-Jednak to zrobiłeś. - wypowiedział Itachi. - Nie potrafiłeś się powstrzymać by wzbudzić królową do życia? - zapytał. Zaśmiał się. Patrzałam przez cały czas na swoją matkę. Nigdy nie byłam w stanie jej zobaczyć. Jako duch raz się pokazała.

-Nieżycia. Jest wampirem. Tak jak my. - wypowiedział spoglądając na mnie.  - przecież mogłeś przypuszczać, że tak zrobię. Ona jest przecież moja od.. hm.. Zastanówmy się. Od dawna jak postanowiłem się za nią wziąć. Człowiek nigdy nic mi nie odbierze. - wpatrywałam się w niego. Zauważyłam, że matka na coś patrzy. Powędrowałam za nią spojrzeniem. Patrzała na bawiące się dzieciaki. - Możesz je zjeść. - drgnęłam. Biegła w ich stronę. Ruszyłam także. Uderzyłam nią z całej siły. Przeleciała przez mur. Wpatrywałam się w miejsce gdzie była. Stałam ochraniając małe dzieci. Ich zauważyłam jak się bawili gdy tutaj przybyłam. Wynurzyła się z kłęby kurzu. Jej oczy były jeszcze bardziej czerwone. Nie chcę ją krzywdzić, ale nie pozwolę by krzywdziła dzieciaki. - Hee..? - usłyszałam głos ojca – jeszcze nie pozbyłeś się Jej uczuć? Cały Ty. Próbujesz zmazać swoje grzechy przeszłości? Wiesz, że to ci nic nie da. Twoje uczynki pamiętają wampiry. Tyle wystarczy. Boją się ciebie jak ognia... jesteśmy do siebie podobni, więc lepiej będzie jak odpuścimy sobie i razem zbudujemy imperium.

-Nigdy. Wiem co kiedyś zrobiłem, dlatego nie popełnię tego błędu. - dzieciakom kazałam uciekać. Wpatrywałam się w matkę. Dłoń zacisnęłam w pięść. Miałam dosyć tego wszystkiego. Jak to możliwe, że własny ojciec wspomina o pokoju między nimi? To jest niedorzeczne. Itachi na pewno się na to nie zgodzi.

-Błędy... One już się nie liczą. Błędem było pozwolić ci kiedyś dojść na sam szczyt. - uśmiechał się – Teraz wiem jedno, że chce odzyskać moja córkę, którą sobie przywłaszczyłeś. Ona sama do mnie przyjdzie, gdyż chce poznać prawdę, która ukrywasz. Ona tego nie lubi. Dlatego na pewno będzie dowiadywać się  na własną rękę.  - spojrzałam na niego. Matka odeszła do niego. Nie poznawała mnie. Jest ciałem bez duszy. Ona jest już nikim. Podeszłam do Itachiego.  - sam zobaczyć jak łatwo pójdzie po mojej myśli. Już niedługo.. twoja zagłada będzie słodka. - zniknęli. Spojrzałam na bruneta. Był wściekły. Bardziej niż zawsze. Zagłada? Kto ma być Jego zagładą?

-Kto ma być Twoja zagładą? - zapytałam. Nie odezwał się tylko ruszył  przed siebie. Spojrzał na mnie zimnym spojrzeniem. Ruszyłam za nim. Nie potrzebnie ojciec się pokazał. Będzie znów zimny jak dawniej. Choć tak powinno być. On nie może nic do mnie czuć, a Ja do niego. Jesteśmy z innych warstw społecznych. Nigdy nie będziemy mogli się złączyć. Ten pocałunek jednak coś zaznaczył. Dla mnie na pewno... Teraz pozostaje czekać na rezultaty. Nie chcę by On zginął z czyjejś ręki. Jeśli jest innym wampirem to już sama nie wiem co robić.  Chcę się dowiedzieć o Nim jak najwięcej, ale to mi pomoże Itachi. On o wszystkim powie, prawda? Mam taką nadzieję.

W szybkim tempie doszliśmy do zamku. Drzwi się za mną zatrząsnęły. Naprawdę musiał być wściekły. Musiałam spytać go o parę rzeczy.

-Itachi.. - powiedziałam.

-Czego? - zapytał donośle patrząc na mnie wściekle.

-Nie, już nic. - czułam się jakbym stała się mniejsza.

-To nie zajmuj mojego czasu. - warknął. Zniknął za drzwiami sali tronowej. Patrzałam na drzwi za którymi zniknął. Co Go tak wzburzyło? Jest jeszcze bardziej zdenerwowany. Odwróciłam się idąc przez korytarz do biblioteki. Musiałam posiedzieć choć trochę w ciemnościach książek. Minęłam parę osób. Westchnęłam sama do siebie. Usiadłam na kanapie w pomieszczeniu patrząc na falujące zasłony. Przygarnęłam do siebie nogi. Już sama nie wiem co mam o całej sytuacji myśleć.

Dotknęłam delikatnie ust. Ten pocałunek nic nie znaczył. Był dla Niego zwykłym instynktem godowym?  Jeśli tak ma być niech będzie. Instynkt godowy? Chwila przecież jeśli taki naprawdę istnieje to powinien bronić swojego miejsca, swojej własności. Z tego co zrozumiałam jestem jego własnością. Przywłaszczyłeś? Tak. Tak brzmiało to słowo. Nie jestem rzeczą, którą można posiadać. Oby dwoje nie maja podejścia do kobiet. Dwóch beszczelnych gnojków. Widocznie nie dorośli psychicznie.

Oparłam głowę o oparcie sofy. Patrzałam na  sufit, na którym były różne symbole po hebrajsku. Westchnęłam. Znowu ten język. Jest wszędzie. W zamku kryje się wiele tajemnic dotyczące Ich przeszłości. Co  z przyszłością? Sama nie wiem. Na czole wyczułam ciepłą ciecz? Dotknęłam delikatnie. Wyczułam aromatyczną woń krwi. Na opuszkach palców znajdował się szkarłat. Co jest? Na górze widziałam ludzki szkielet. Wstałam nie wiedząc o co chodzi. Odeszłam w głąb regałów z książkami. Oparłam się o jeden patrząc na szkarłat. Poczułam lekki powiew. Obróciłam się. Z małej szparki powiewał wiatr.

-Dziwne. - Pchnęłam mocno wrota. Znalazłam się w ciemnym i obleśnym miejscu. Patrzałam przed siebie. Zasunęłam po sobie tajne przejście. W tym zamku nigdy nie wiadomo co się zdarzy. Ma pełno tajemniczych przejść. Chwyciłam pochodnie idąc w górę. Słyszałam nie zrozumiałe pomruki. Pchnęłam lekko drzwi, które cicho zaskrzypiały.

-Co za cholerny wiatr. - wypowiedział starzec. Chwila, tu nie powinno być starca. Od niego bił zapach aromatycznej cieczy. Z krwią jak z winem. Im starsza tym lepsza? Dobre by było. Lecz kim jest mężczyzna? Obrócił się w moją stronę.  Zlustrował mnie od dołu do góry – Ktoś ty? Kolejna dziwka?

-Słucham? Nie jestem dziwką. Nie poniżam się do tego poziomu drogi Panie. -  wypowiedziałam – Kim Pan jest? Człowiek w tym miejscu?

-Pierwszy zapytałem. Kim jesteś i czego ode mnie chcesz? Kto cię sprowadza?

-Nazywam się Haruno Sakura. Nikt mnie nie sprowadza. Odkryłam przypadkowo przejście do tego miejsca.

-Haruno? Księżniczka? Pół wampirzyca?

-Ta... to właśnie ja. - wypowiedziałam zażenowana. Uchwycił mnie sadzając na sofie. Wpatrywał się we mnie jakbym coś zrobiła, lub oceniał stan mojego ciała.

-Hm... Więc to Ty jesteś córką Madary. No ładnie. Wiele o tobie jest w księgach. Masz uratować niby świat ludzi i wampirów? Jakoś w to nie mogę uwierzyć. Taka kruszynka jak Ty? To jest nie możliwe. Będzie większa zagłada niż się spodziewałem.

-Dobra. Kim Pan jest?

-Ja? Moja droga ja jestem wizjonerem. Przewiduje przyszłość, przeszłość i teraźniejszość. Wszystko mogę zrobić. Jestem tutaj po to by służyć swojemu Panu.

-Panu? Kto jest twoim Panem?

-Jak to kto? Właściciel tego zamku. Twój... Nie ważne. - uśmiechnął się.

-Jesteś przecież człowiekiem, więc jak możesz tutaj mieszkać?

-Nie do końca. Moje człowieczeństwo już się rozpadło, gdy zacząłem mieć wizje. Jestem także pół wampirem. Nigdy nie chciałem zostać pełnym nieśmiertelnym. Lecz zawsze jestem na samych eksperymentach, więc gdy tylko wypije mały flakonik od razu staje się o dwadzieścia lat młodszy może nawet więcej. Zależy od  siły napoju. Chcesz zobaczyć? - kiwnęłam głową. Uchwycił fioletową ciecz. Wypił jednym chłystem. Jego skóra zaczęła się naciągać, wyraz twarzy się zmieniał na młodszy a włosy były ciemniejszego brązu. Wyglądał naprawdę seksownie. - To jest dziwne, ale tak bywa – powiedział władczym męskim głosem.  podął mi mokrą chustkę – Wytrzyj sobie czoło. Masz od krwi.

-Ach tak... - zrobiłam jak mówił. - W bibliotece z sufitu ciekło.

-Co? - zapytał – To nie możliwe. Z niego leci tylko wtedy, gdy ma.. Mamy problem. Musze się spotkać z Panem.

-Lepiej Go nie drażnij. Jest wściekły. Po spotkaniu z Madarą. Chyba nadepną mu na czuły punkt. Odzywa się do mnie chamsko, ale cóż tak zawsze było. - choć to jest po pocałunku.

-Ty nie wiesz?

-Hee.. O czym? - zapytałam wpatrując się w niego. Coś tam słyszałam o moim przeznaczeniu. Moim przeznaczeniem jest zabicie Itachiego tak? Nie zrobię tego.  Nie będę potrafiła nawet go dźgnąć nożem, a  co dopiero zabić. Możliwe, że jako mój opiekun wie o tym. Chce się do tego przygotować?

-Ty masz Go zabić. - spojrzałam na niego. - Ty masz być zagładą naszego Pana. Lecz zależy co postanowisz, dlatego możliwe, że trzyma cię przy sobie.  Chcę byś wybrała lepiej. On naprawdę nie jest zły, tylko nadgorliwy a czasami potrafi się wścieknąć porządnie. Powinnaś dostrzegać jakie ma zalety.

-Już mi ktoś to kiedyś mówił. Zalety może i ma, ale nie potrafi ich okazywać. Widzę same wady.

-Hm.. Może wadami są tez zalety.  Zależy w jaki sposób na to spojrzysz. Sama się przekonasz z pewnością niedługo, że jako twój opiekun chce dla Ciebie jak najlepiej. - to było naprawdę dziwne. Może Itachi chce dla mnie jak najlepiej, ale zachowuje się jak bydlak. Raz całuje, a potem zachowuje się jak dupek. Nie zaprzeczyłam co do tego. On jest mężczyzną, który nigdy nie zrobi czegoś przyzwoicie. Chce tylko krwi, tak samo jak Madara.  Ile razy pił moją krew? Nie mogę nawet doliczyć. Są tacy sami. Bratanek z wujem? Cóż są siebie warci.

-Wiem o tym. Tylko, że nie potrafię Mu zaufać. Jesteś jednak wampirem.

-Ty także. - drgnęłam. Racja, ja także. - Zastanów się nad tym co chcesz naprawdę zrobić. Twoje postępowania są naprawdę ważne w naszym świecie. Jeśli wygra zła strona będzie to zagłada dla świata. Pomyśl dokładnie nad wszystkim czego naprawdę chcesz. - uśmiechnął się – Wybacz mam trochę pracy. Jakbyś mogła to...

-Rozumiem. Dziękuję. - wyszłam z pomieszczenia biorąc pochodnie. Westchnęłam. Nie wiedziałam co mam robić. Jedynie muszę zaufać Itachiemu? Nie. Tak się nie da. Jakoś nie potrafię tego zrobić. Ukrywa zbyt wiele tajemnic przed światem. Jego postępowanie jest nadzwyczaj dziwne. Jesli jest moim „ukochanym” opiekunem to nie powinien odbierać krwi. Bądź chciał abym piła jak najwięcej krwi. Hm.. To jest do zastanowienia. Odłożyłam pochodnie i wyszłam z mokrego, ciemnego korytarza.. Półka zamknęła się z lekkim hukiem. Wpatrywałam się w swoje dłonie. Były bardziej brudne niż przedtem. Wyszłam za regałów widząc parę osób. Przestraszyli się, tak jakbym była jakąś zjawą.

-Jesteś uparty! - usłyszałam głos Sasuke. Wyszłam z pomieszczenia, ale na korytarzu ich nie było. Po tym jak zostałam tymczasowym wampirem moje zmysły polepszyły się jeszcze bardziej. - jesteś naszym władcą, wszedłeś na tron bo cenimy twój trzeźwy umysł. Lecz, gdy chodzi o kobiety jesteś głupi. - usłyszałam warkot. - Powinieneś wszystko Jej powiedzieć. Od samego początku, lecz dla Ciebie to nie jest ważne. Ona nie jest ważna, czyż nie? Powiedz mi, smakuje ci jej krew? - oparłam się o ścianę słysząc Jego głos.

-Smakuje. Jest inna niż innych wampirzyc. - drgnęłam.  - ma bardziej aromatyczny smak. Przecież gdy czujesz jej krew chciałbyś Ją prawda? Każdą kropelkę jaka w niej płynie. Jako wampirzyca i jako pół wampir. Idzie wyczuć od niej ten zapach. - dłoń mi drgnęła. - Kuszący. Jeśli spędzasz z Nią coraz więcej czasu to bardziej jej się pragnie. Sasuke jesteś moim bratem powinieneś wiedzieć o czym mówię. Ty też to czujesz prawda? Ona jest mieszańcem. Niby nie czysta, a tak naprawdę jest więcej warta niż my dwaj razem wzięci.

-Może i masz rację, ale.. po co chcesz się nią dalej opiekować? Dlaczego się nie sprzeciwisz? Czy aż tak ważne jest słowo dane jej matce? Masz niby się nią opiekować? Po jaką cholerę. Jej przeznaczenia nigdy nie zmienisz. - zaśmiał się cicho. - Ona do niego odejdzie prędzej czy później. Nie dasz rady Jej powstrzymać.

-Wiem, ale jej zaufanie jest ważne. Jeśli choć trochę będę Go miał to nie odejdzie.

-Tylko dlatego Ją z sobą trzymasz? Zaufanie, bo chcesz aby była przy tobie przy walce z Madara? Hm.. Ciekawe.  A już myślałem, że mój zimny braciszek się zakochał.

-Zakochał? Nie potrafię kochać. - wypowiedział z zimnem. Zakryłam dłonią usta by nie pisnąć. Poczułam ciepłe łzy, które zaczęły spływać po policzkach. Dobrze, że nikogo nie było. Spuściłam głowę. Na posadzce pokazały się czerwone plamy.

-Och... No tak. Żadna ci nie pasuje. - zacisnęłam dłonie w pięść. Więc taki jesteś? Pocałowałeś a teraz grasz dupka? Dobrze. Niech będzie. Nie odezwę się do ciebie, a ty do mnie. Tak będzie najlepiej. Nigdy dla siebie nie zaistniemy. Chciałabym być normalnym człowiekiem. Nie żadnym wampirem. Tylko posiadać  pełne człowieczeństwo. - Nawet po pocałunku?

-Nawet po nim żadna nie będzie dla mnie ważna. - zakryłam dłonią twarz. Uśmiechnęłam się szatańsko. Pierwszy raz tak się zachowywałam. Wybuchły we mnie negatywne emocje. Nienawidzę każdego faceta. Odeszłam do wyjścia. Otworzyłam mocnym pchnięcie. Trzasnęły z hukiem. Ściana po obu stronach skruszyła się. Zamknęły się wolno. Odeszłam w stronę ogrodu, gdzie mogłam odpoczywać w samotności. Tylko tego potrzebowałam. Usiadłam przed oczkiem wpatrując się w swoje odbicie. Po policzkach płynęły ciemne, czerwone łzy. Były oznaką smutku, prawda? Nic przecież w tym dziwnego. To był mój pierwszy pocałunek, a On zachował się w tej chwili tak nieodpowiedzialnie. Juz nie wiem co mam o wampirach myśleć, a w szczególności o nim.

Moja przyszłość jest nie określona. Nikt nie wie jak się dokładnie skończy. Jest do końca nieokreślona. W dłoniach pojawiła się woda, którą wzięłam z oczka. Obmyłam twarz z lekkiego szkarłatu. Zacisnęłam dłonie na kamieniach, które pękły. Widziałam ten sam budynek, który widziałam pierwszy raz, lecz zauważyłam przy oczku moja matkę, która płakała? Wpatrywałam się w nią zaciekawiona. Za nią pokazał się ojciec.

-Rin... - wypowiedział. Wpatrywałam się w dwójkę. Siedziała zaciskując dłoń. W czerwonych oczach mogłam dostrzec wściekłość. - Twoja nienawiść coraz bardziej mnie intryguje. Twoja dusza odeszła, nie powinnaś mnie pamiętać. A jednak, gdy nie przekraczasz tego miejsca wracasz do tamtej siebie. Jako prawdziwa Rin, która urodziła Sakure. - chciała go uderzyć, ale powalił ją na ziemię trzymając za nadgarstki. Przybliżał się do niej.

-Puszczaj mnie. - wypowiedziała delikatnie.

-Hm... Nie powinnaś się tam wszystkim przejmować. Jesteś wampirem. Twoje człowieczeństwo nie istnieje, będziesz żądała tak samo krwi jak nasza córka. Ona już powoli tego pragnie, lecz potrafi choć trochę się powstrzymać. Jakoś jej idzie, ale gdy tutaj przyjdzie nie będzie potrafiła się powstrzymać. Wszędzie czuć krew...

-Nie..

-Tak. Ona przyjdzie. W końcu chce wiedzieć o sobie jak najwięcej. Bratanek ją oszukuje, a wiem jak tego nie znosi. To dla niej cios w kruche serduszko. Nasza córka tutaj przyjdzie, a wtedy będziesz czekała na nią odmieniona.

-Nigdy! - warknęła.

-Jasne.. - zaśmiał się. - Sama zobaczysz jak będziesz się zmieniać w takim towarzystwie. Itachi chce chronić Sakure? Nie potrzebnie mu ją dałaś. I tak przyjdzie. Otacza ją zbyt wiele tajemnic związanych z przeszłością, a wtedy moja przyszłość potoczy się znacznie szybciej. Dojdę z Nią do władzy, wszyscy będą się kłaniać. Stworze piękne imperium, a w roli głównej znajdzie się nasza córka. - westchnęłam. On jest dziwny. Imperium z wampirami? Nie mogę na to pozwolić. Racja, chcę się dowiedzieć jak najwięcej o Itachim i innych osobach. A także o własnym ojcu!

Nagle wszystko zniknęło w oczku wodnym. Za mną zauważyłam długowłosego bruneta. Westchnęłam wstając.

-Co robisz? - wstałam mijając go. Nie musiałam na nic odpowiadać. Nie chciałam. On jest mężczyzną, który nigdy mnie nie zrozumie. Nigdy! Potrafi łamać obietnice, jak i serca. Mówił coś jeszcze, ale nie słuchałam. Zniknęłam za zakrętem.



Od autorki:
Przepraszam za błędy, byłam zbyt zmęczona by poprawiać.
Rozdział również na: itasaku by kimi 

Rozdział dwudziesty drugi

Poczułam miękkość na plecach. W tym momencie czułam się wspaniale!. Wyczuwałam obecność Itachiego przy sobie. Dlaczego On to zrobił? Dlaczego wypowiedział te słowa. On nigdy by tego nie zrobił. To wampir. On nigdy by niczego nie poczuł. „Nie pozwolę aby zrobił ci krzywdę. Nigdy.” Wydawało by się wtedy, że zależy mu bardziej na mnie niż na innych osobach. Nie jest to możliwe. Jestem tylko pół wampirem, który ma odegrać jakąś role w Jego nie życiu. Czego On chce dowieść? Nie znam ich w ogóle. Jedynie tyle co mówią inni, lecz też nie mogę wierzyć. Moje drugie Ja często mówiło mi o Itachim, lecz nie mogę w to uwierzyć.

Itachi jest inną osobą. Wampiry nie potrafią czuć czy cokolwiek innego. Wolałabym aby każdy dzień spędzony w tej norze był podłym kłamstwem życia jakie nastało. Moja rodzina została wymordowana, a także szlacheckie z innych krajów. Była to moja wina… Mój własny ojciec nie chciał nikogo słuchać. Byłam i nadal jestem zbyt słaba. Powinnam wiedzieć, gdzie jest moje miejsce. Ludzie! Oni wiedzą jak ze mną postępować. Jestem człowiekiem i nich tak pozostanie.

Na policzku wyczułam dłoń. Delikatnie dotykał, gdyż w końcu znalazł się blisko ust. Kciukiem przetarł wolno po powierzchni. Robił to bardzo delikatnie, jakby nie miał ograniczeń co do tego. Może był kiedyś zakochany w człowieku? Nie możliwe. Jego palec był zbyt delikatny. Uniosłam wolno powieki. Nachylał się nade mną. Wpatrywałam się w Niego. Patrzał na moje usta. Odwrócił głowę w bok.

-Szlag.. – wypowiedział odsuwając się ode mnie. Czyżby dlatego chciałeś bym chwilowo straciła przytomność? Wydawał się  inny, jakby naprawdę się zakochał. Czy wampiry mogą się zakochiwać? Zawsze sądziłam, że to nieczułe istoty. Usiadł plecami do mnie. Wpatrywałam się w niego przez cały czas. Na pewno miał tysiąc myśli na minutę. Usłyszałam pukanie. Do pomieszczenia weszła kobieta z niebieskimi włosami z kwiatem we włosach. – Co Cię sprowadza? – wypowiedział zimno.

-Czy chcesz jej wymazać pamięć?

-Nie. – wypowiedział swoim zimnym głosem. – nie chcę już nic robić. W dodatku jeśli wymarzę pamięć może nie być dobrze. Na pewno by coś podejrzewała, a tego nie chcę. Każde moje słowo by była silna jest do niczego. Może to ja jestem slaby z porównaniu z nią. – stwierdził.

-Nie. Nie możesz tak mówić, Panie. Inaczej każdy będzie Cię tak spostrzegał. Jesteś silny, jak możesz inaczej sądzić? – zapytała – Sakura jest silna na swój sposób. I sądzę, że w inny sposób nie musi być silna. Z czasem ona sama zrozumie, że będzie jej potrzebna siła. Teraz jeszcze tego nie wie.

-Może i masz rację. Lecz może być za późno. Madara chce mieć Ją dla siebie. Ona może pomóc mu stworzyć armię wampirów za pomocą, której zniszczy Nas i inne istoty. Będzie mógł władać wszystkim czego zapragnie. Gdy już będzie miał wszystko, to przyjdzie czas na potomka.

-Słucham?

-Jeśli Sakura się spisze, spłodzi z nią potomka. Tak robią wampiry. Mówiłem już kiedyś. Wampir nie patrzy z jakiego pokolenia pochodzi. Interesuje go potomstwo, które zostawia na pastwę losu. Madara chce by ona spełniła wszystkie wymagania, bo dziecko będzie o wiele silniejsze. Będzie mógł z swoją córka się ko.. – dotknęłam jego ramienia. Spojrzał na mnie przez ramię.

-Nie.. – wypowiedziałam. Patrzał na mnie przez cały czas. Nasze oczy się spotkały – Nigdy bym nie poszła z ojcem do łóżka. Nie obchodzi mnie, że tak wampiry się płodzą. Jeśli chce porzucić dziecko to już jest wykluczone jak dla mnie.

-Sakura,- wypowiedziała Konan- ale wampiry tak robią. Porzucają potomstwo by samo o siebie dbało. Żaden normalny wampir nigdy nie będzie opiekował się swoim potomstwem dlatego jesteśmy na wszystko tacy nieczuli. Nie istnieją wyjątki.

-Gówno mnie to obchodzi!! – krzyknęłam na nią z mocą. Upadła na ziemię, a zamek cały się zatrząsł. Patrzała na mnie przestraszona. Na dłonie poczułam dłoń bruneta, lekko głaskał. Dziwne… Dlaczego mnie głaszcze? To mnie uspokoiło. Byłam księżniczką, a wyrażałam się tak wieśniacko. Odwróciłam głowę w bok. Byłam z tego powodu smutna. – Jeśli wampiry nie potrafią czuć, to są tylko rzeczami, które są zużyte. Rupiecie do wyrzucenia. Wolę wyrzucić swoje dziecko niż chociaż dać im odrobinę miłości. Nikt taki mi nie jest potrzebny. Już wole sama żyć niż płodzić z wampirem dzieci. Takie istoty to zużyte śmieci.. – Itachi się nie odzywał. Wiedziałam, ze na pewno o tym myśli.

-Nie możesz tak mówić. – wypowiedziała wstając – Nie znasz tradycji wampirów. Nie wiesz czym zawsze się zajmujemy, i dlaczego opuszczamy potomstwo, wiec dlaczego osądzasz nas nie znając krzty prawdy?

-Bo to jest słabość! – wypowiedziałam wrogo. Itachi drgnął. – Porzucacie swoje potomstwo bo brak wam wiary w swoje możliwości jakie możecie im dać. A może boicie się, że ugryziecie swoje dziecko? Wampiry mogą się nawzajem gryźć, prawda? Wiec po prostu zostawiacie dziecko i się nie interesujecie niczym. To jest słabość, którą wampiry nie potrafią przezwyciężyć. – kobieta patrzała na mnie z niedowierzaniem. Chciała coś powiedzieć, ale Itachi zatrzymał ją dłonią.

-Wystarczy Konan. Ona ma rację, to jest nasza słabość. – patrzała na niego z niedowierzaniem, Ja także. – Wampiry zawsze opuszczały swoje potomstwo. Moja matka chciała to zmienić, ale nie udało się. Każda z wampirzyc zawsze przeżywała terror, że oddaje bądź opuszcza swoje dziecko. Nigdy nie chciały wychowywać ze strachu przed kąszeniem. – mówił do niej. Słuchałam dokładnie. Czy on czasami nie dostał gorączki, aby to przede mną mówić? -O tych słabościach wiedzą czysto krwiści. Kiedyś ty też się na pewno dowiesz. Możesz już iść. – ukłoniła się i wyszła. Na pewno będzie na mnie zła. Chciałam wziąć rękę, ale uchwycił bardziej. Nie wiedziałam o co chodzi. Spojrzałam na niego. W oczach był smutek, którego nigdy wcześniej nie widziałam. – Naprawdę tak myślisz?

-O czym?

-O wampirach porzucających potomków. – patrzałam na niego przez cały czas. Dlaczego o tym mówi?

-Tak. – puścił moją dłoń wstając. Odchodził do wyjścia. Uchwycił za klamkę.

-Nie pomyślałaś czasami, że istnieją wyjątki? – zapytał wychodząc. Co? O co ci.. Nie możliwe. Czyżby mówił o sobie? Nie pochwala takiego traktowania potomstwa wampirów? Dlaczego? Przecież On tym wszystkim rządzi. Może w takim razie wszystko zmienić, lecz mogą być złe konsekwencje z takiego rozwiązania. Uśmiechnęłam się delikatnie. Powiedział mi to, bo mówiłam jak będę wszystkich traktować jeśli to się stanie.  Sama siebie na pewno także. Zeszłam z łóżka wstając.

Wyszłam z pomieszczenia. Przechodziłam przez korytarz na nikogo nie zwracając uwagi. Wiedziałam, że z pewnością usłyszeli moje słowa. Będę pogardzona z tego powodu. To nic.. Tak zawsze było. W królestwie także byłam niby z najgorszą z księzniczek. Nie ważne, że jestem księżniczką. Nikogo to nie obchodziło. Stanęłam przy Sali tronowej, w której słyszałam kogoś głosy.

-Co z Tobą? Masz wahania nastroju? Raz wkurzony, a teraz smutny?

-Nie jestem smutny, tylko zawiedziony. – odpowiedział pewnie. Zeszłam po schodach. Nie musiałam tego słuchać. Stanęłam przed wyjściem. Uchwyciłam klamkę i lekko wyjrzałam. Słońca już dawno nie było. Wyszłam z zamku. Przechodziłam blisko krzaków róży. Chciałam jedną chwycić, ale od razu się rozpadła. Tak było z pozostałymi. Odeszłam do oczka nie mając przy sobie ani jednej róży. Zawsze lubiłam róże, a teraz tego nie będę miała - takiego szczęścia. Widocznie wampiry nie mogą się tym cieszyć.

Usiadłam przy oczku spoglądając w jego wnętrze. Widziałam swoje odbicie. To tylko zdołałam zauważyć. Nic w nim ciekawego nie było. Z chęcią poszłabym do mojego prawdziwego domu, gdzie mogłam spokojnie się nad wszystkim zastanowić. Itachi się wścieknie, gdy się dowie. Lecz jeszcze jest jeden powód dla którego nie powinnam iść. Ludzka krew. Przecież może nie być dobrze, gdy zaatakuje ludzi. Wstałam spoglądając na Pana Nocy. Świecił intensywnie. Skoczyłam przez mór. Musiałam tam się dostać. On by mi za żadne skarby nie pozwolił odejść chociaż na pięć minut. Biegłam przed siebie by On mnie tak szybko nie zauważył. Przebiegłam koło zwierząt. Czułam od nich krew, ale nie taką smaczną. Wkroczyłam na terytorium miasta. Wszędzie czułam zapach szkarłatu. Szybko przebiegłam i przeskoczyłam przez mór. Kucnęłam spoglądając na zamek. Stał, a przy nim strażnicy.? Spali. Ich serca biły wolniej. Przebiegłam do ogrodu, w którym często siedziałam. Nie powinno być strażników, lecz sądzę, że inni będą chcieli przejąć królestwo. Dawno tutaj nie byłam. Nie czułam głodu, wiec jest dobrze.

Usiadłam na ławce wpatrując się w księżyc. Zawsze mogłam wtedy pomarzyć. Byłam przytrzymywana często w pokoju, więc na nic mi nie pozwalano. Teraz, gdy o tym myślę to nie miało sensu by wszyscy ukrywali mnie przed światem. Byłam nieszczęśliwa, a teraz mam chociaż trochę rozrywki. Kłótnie z Itachim są naprawdę słodkie. Gdyby matka żyła było by całkiem inaczej. Zaopiekowałaby się mną jak należy i z pewnością dała wszystko. Jeszcze bardziej byłabym znienawidzona przez rodzinę. Teraz to już jest nie ważne, w końcu wampir mną się opiekuje. Na pewno zaraz wpadnie tutaj by się ze mną policzyć. Usłyszałam szmer krzaków, z nich wybiegła dziewczynka z chłopcem. Uśmiechnęłam się lekko, ale tak by nie zauważyli moich kłów. Wpatrywałam się w nich. Byli ze sobą bardzo zżyci. Spojrzeli na mnie i się przestraszyli, jakby to było coś niewiarygodnego. Ukłonili się i pobiegli dalej. Czyżby mnie znali.  Słyszałam jak serce dziewczynki bije szybciej. Zakochała się w takim młodym wieku? Słodko. Wstałam i ukucnęłam przy krzakach róż. Były takie śliczne, jak zawsze. Lecz poplamione po krwi. Chciałam chwycić różę, ale wiedziałam co z innymi się stało.

Westchnęłam.

-Co ty sobie wyobrażasz? – usłyszałam pytanie bruneta. Wiedziałam, że po mnie przyjdzie. Spojrzałam przez ramię. Miał czerwone oczy, jakby z głodu? Wstałam obracając się do niego.  Wpatrywałam się nadal w jego oczy.

Uśmiechnęłam się.

-Przyszłam na chwilę. Wróciłabym.

-Mogłaś się zapytać.

-Nie pozwolił byś mi.

-Dziwisz się? Jeszcze nie masz opanowane rządzy krwi, dlatego bym cię nie puścił. Musiałbym iść z Tobą. – przeszłam obok niego stojąc po środku ogrodu wpatrując się w księżyc. Jego dłonie wyczułam na ramionach. Nie spojrzałam na niego. Czy dotyk wampira jest taki zły? Róża przemieniła się w popiół. Tak jakby umierała. Zacisnęłam dłonie. Jego dłonie zjechały na dół. Uchwycił moje dłonie. Mój uścisk zelżał. Westchnęłam cicho. Obrócił mnie do siebie. Uchwycił policzek kolejny raz w tym dniu. Nie sądziłam, że to jeszcze raz zrobi. – Sakura.. – nie odpowiedziałam. Jedynie wpatrywałam się w Jego oczy. Zbliżał się do mnie. Nasze usta dzieliły milimetry. Ucałował delikatnie. Zdziwiłam się, lecz przymknęłam powieki.  On mnie całuje od tak? Miał delikatne wargi. Nie narzucał się. Uchwyciłam go za koszulę delikatnie oddając pocałunek. Dlaczego to robię?. Przyciągnął mnie bliżej siebie. Chciałam z Nim się całować. To było takie romantyczne. Tylko my dwoje w ogrodzie pełnym róż. Nasze języki chciały się pieścić. Zahaczyłam o jego kły. Nie bolało. Oderwaliśmy się na chwilę od siebie. Patrzałam w czerwone oczy.

-Itachi..

-Ci... - wyszeptał – Nikt się o tym nie dowie. To będzie nasz słodki sekret. - znów mnie ucałował. Chciałam tego. To jest nasz pierwszy pocałunek. Był zbyt namiętny jak na wampiry.. uchwycił mnie za pośladek abym była bliżej jego. Dziwne.. Moje wcześniejsze słowa  „Nienawidzę Cię”. Czyżby były czymś pustym? Nie wiem już sama jak mam o tym myśleć. Teraz po prostu oddaje mu pocałunek. Wszystko jest zbyt poplątane abym mogła kontynuować. Oderwałam się od niego oddalając się. Odwróciłam się tyłem. - Przepraszam, nie powinienem. - poczułam jak chwyta za ramię. - To się więcej nie powtórzy.

-Dobrze. - wypowiedziałam. Miałam całkiem inne uczucia co do Niego. Właściwie to chciałam by był drugi raz, ale nie mogę z Nim być. On wampir, a ja? Człowiek? Nie.. Pół wampir, który pragnie tylko stać się na powrót człowieczą księżniczką. Tylko o tym marzę. Choć mam przeczucie, że tak wcale nie będzie. Będę nieśmiertelna! Drgnęłam wyczuwając niebezpieczeństwo.

-Musimy iść. Inaczej... - przed nami z nieba zeskoczył wampir..? Wpatrywałam się w miejsce, gdzie stała ciemna postać. Otaczała go ciemna poświata. Itachi stanął przede mną. Wiedziałam kto pojawił się kolejny raz. W oczach biła rządza mordu. Bałam się. Nie mogłam zaprzeczyć. Patrzałam na niego przez cały czas. Obok niego pokazała się kolejna postać. Postać kobiety z długimi włosami. Oczy puste – żadnych uczuć. Wokół niej unosił się dym. Nie widziałam dokładnie kim jest?.

Itachi... Musimy stąd uciekać

Wpatrywałam się w profil bruneta. Wydawał się bardzo skupiony na przeciwnikach. W oczach dostrzegłam wściekłość do wampira stojącego naprzeciw. Wpatrywali się w siebie z nienawiścią. Ci dwóch naprawdę siebie nienawidzą z całego serca. Nie.. Oni Go nie mają. Jakie są naprawdę ich relacje? Na pewno nie najlepsze. Muszę.. Muszę dowiedzieć się wszystkiego o Madarze Uchiha!

Od Autora:

Obiecałam Komuś rozdział w tym tygodniu więc proszę bardzo pojawił się.

Zapraszam tez na rozdziały na : ślub i    mordercy
PS. Życzę wszystkim wesołych i spokojnych świąt Wielkanocnych, a także bogatego zajączka i mokrego dyngusa

Rozdział dwudziesty pierwszy

Kroczyłam przed siebie  nie przejmując się niczym. Wolałam jednak być pół wampirem. Posiadałam więcej uczuć i byłam inna. Zatrzymałam się spoglądając na portret. Tutaj Itachi trzyma dziecko. To nie mogę być ja, więc dlaczego czuje jakbyśmy już wcześniej się spotkali? Jakbyśmy byli więcej ze sobą niż teraz. W dodatku odczuwam to tylko teraz, bo wcześniej nic takiego nie było. Muszę się dokładnie zastanowić nad resztą życia. Nic nie mam do stracenia. Wybrać najlepiej jak potrafię!

Wpatrywałam się nadal we wszystkich członków rodziny Itachiego. On jest całkiem inny od nich. Jak stałam przy ojcu nie mieli takiej samej aury, raczej złowieszcza. Itachi, On nie chce Go zabijać ale musi by nie stawiał zagrożenia. Stwarza większe zagrożenie dla ludzkości, lecz co On planuje tak naprawdę? Po co chce bym się do niego przyłączyła? To nie ma sensu, z jakiegoś powodu chce mnie przy sobie. Krew? Możliwe. Itachi często pił. Widocznie mam taka dobrą, że chce pić.

Odeszłam w stronę Konan. Chciałam z nią porozmawiać. Może ona cokolwiek mi wytłumaczy o co chodzi z moim ojcem? Nie wiedziałam czy to będzie dobry pomysł, ale byłam pewna swoich uczuć co do tej całej sytuacji. Moja ciotka jest w to także wmieszana. Już gorzej być nie może.  Wszystko się za bardzo plącze. Może jeszcze cała rodzina będzie wmieszana w sprawy z wampirami? Cóż, cała prawie nie żyje. Przy życiu jest ciotka, siostra i szwagier. Dwójka raczej nieśmiertelnych… 

Weszłam po cichu do środka. Kobieta stała tyłem. Przeglądała jakąś książkę. Patrzałam na nią. Ona jest wspaniałym wampirem. Nie jest taka jak wiele innych osób w tym zamku. Itachi jest inny od wszystkich. Konan jest wyjątkiem w tym wszystkim. Potrafi wszystko dobrze zrobić, a brunet nigdy na nią nie krzyczał. Nie słyszałam najprzynajmniej. Odwróciła się w moją stronę. Pisnęła upuszczając książkę.

-Sakura jak Ty wyglądasz, co Ty robiłaś..? – zapytała. Wpatrywałam się przez chwilę w nią, a potem na siebie. Faktycznie! Byłam cała ubrudzona krwią, jak bym byłam małym dzieckiem. Tak nie powinnam się ubrudzić. Cóż piłam zachłannie jak nigdy wcześniej. Nigdy nie chcę żyć tak jak wampiry. Uchwyciła mnie. Zauważyłam jej zdziwienie.

-Sama byłam zdziwiona tym kim teraz jestem. Itachi mówi, że nie jestem do końca wampirem. – westchnęłam cicho. Pociągnęła mnie lekko. Myślałam, żeby Ją zapytać o Madare, ale czy Ona cokolwiek będzie wiedzieć? Weszliśmy do kolejnego pomieszczenia, gdzie była wanna. Spojrzałam w lustro. Moje odbicie było dobrze widoczne, a na brodzie nadal miałam krew. Dotknęłam także policzka, gdzie znajdowała się ręka bruneta. Odcisk dłoni bruneta się powiększył!. Pomogła mi rozebrać suknie. Stałam prawie naga. Rozebrałam z siebie bieliznę. Weszłam do wody, która nawet nie była zimna. Nie odczuwałam chłodu, ani ciepła. Odeszła ode mnie. Nie mogłam zrozumieć, czemu tak się dzieje? Moje ciało także było inne. Bardziej podobne do wampirzego. Spojrzałam na swoją bliznę.

Itachi, Ty głupku. Dlaczego nie chcesz mi niczego powiedzieć? Czy aż tak trudno parę zdań wypowiedzieć? Chcę tylko znać prawdę o sobie. Wiem tylko tyle, że pochodzę z gwałtu. Co jeszcze muszę wiedzieć? Kim tak naprawdę jestem dla wampirów? Na pewno nikim ważnym, skoro i tak zachowują się w stosunku do mnie haniebnie.

Zanurzyłam się cała myjąc ciało z szkarłatu, który się utrzymywał na ciele. Wynurzyłam się i uchwyciłam za głowę. Bolała jakby ktoś chciał mi wedrzeć do mojej głowy. Zacisnęłam dłonie opierając się o kafelki. Przymknęłam powieki zanurzając się ponownie. Dlaczego tak fatalnie się czuję? Nie mam pojęcia.

Sakura…

Usłyszałam głos ojca. Drgnęłam lekko wynurzając się spod wody. Nikogo nie było wokół mnie tylko sama w ciemnym pomieszczeniu, gdzie słyszałam skapująca wodę. Wydawała charakterystyczny dźwięk. Był zbyt głośny niż zawsze. Wszystko dobrze słyszałam.

Po co zamykasz przede mną umysł? Jestem twoim ojcem. Pokaże ci prawdę o naszym świecie. Na pewno chcesz Ją zobaczyć, a także prawdę o Itachim, który był kiedyś największym krwiopijcą. Nie widziałaś Go takiego. Pomogę Ci także wybrać słuszną drogę.

Oparłam się o kafelki.

-Nie chcę. – wypowiedziałam jakby do siebie. Patrzałam w ciemność, która była coraz bardziej głębsza. Jakby wszystko się powiększało. Przymknęłam powieki i otworzyłam je. Przed sobą zauważyłam czyjeś gołe nogi. Uniosłam głowę i zmarłam wpatrując się w niego. Nie sądziłam, że On może być w tym miejscu. Wpatrywałam się w niego przez cały czas. Ukucnął naprzeciwko mnie.

-Źle robisz. – wypowiedział – Nie pochwalam tego co robisz. Mógłbym wszystko ci pokazać co byś chciała. Prawdziwą naturę Itachiego. Teraz jest potulny, ale kiedyś taki nie był. Uwielbiał krew takich dziewczynek jak Ty. Wiele zabił osób. Lecz nikt tym się nie przejmował. Jeśli naprawdę chcesz poznać prawdę to tylko ja ci mogę powiedzieć. – wypowiedział i uchwycił za policzki. Jego twarz była bliżej mojej. Patrzałam przez cały czas na niego.

-Zgwałciłeś Rin? – zapytałam wprost. Na jego ustach wypełznął uśmiech pokazując kły. Nie mogłam w to uwierzyć, że On znalazł się w tym miejscu. A Jego ciało otaczała natura nienawiści do świata.

-Tak. – powiedział zadowolony. Jego język przejechał po moim policzku. Drgnęłam odsuwając się. – Nie martw się nic ci nie zrobię. – patrzałam na niego. – Przecież córki nie skrzywdzę. Sama się jeszcze przekonasz, że Itachi jest kłamcą. Mój bratanek wiele ukrywa przed światem. Ciebie też by chciał ukryć, ale nie udało się.

-Mam Ci wierzyć? Wtedy…  - znalazł się przede mną. Moje ciało dotykało Jego.

-Będziesz mogła być ze mną. – wypowiedział do mnie znów dotykając policzków – Gdybyś była ze mną rządzić byś mogła tak samo światem jak ja. Stworzylibyśmy razem nasze imperium. – nachylił się nade mną. Jego język przejechał po tętnicy. – nadal tak samo pachniesz, choć jesteś wampirem. – poczułam jego kły jak się wbijają. Zacisnęłam dłonie na plecach bruneta. Dlaczego On może pić krew ze mnie? On jest moim ojcem - nie powinien. Patrzałam jedynie w ciemność.

-Saku.. – usłyszałam damski głos. – Madara… – oderwał się ode mnie z szatańskim uśmiechem. Na wargach miał szkarłat.

-Zastanów się nad tym co ci mówiłam. Do zobaczenia… Konan. – ukłonił się w szlachetnym geście i zniknął. Stałam oszołomiona przez dłuższy czas trzymając się za ukłucia. Spojrzałam na kobietę, która stała sparaliżowana. Wyszłam wolno z basenu pełnym wody. Owinęłam się ręcznikiem. Podeszłam do niej. Wpatrywałam się w Nią. Ona była przepełniona strachem. W dłoniach trzymała sukienkę. Dotknęłam dłoni. Poczułam jak uderza w policzek.

-Przepraszam zamyśliłam się za bardzo. – delikatnie uśmiechnęłam się. Podała mi suknię. Chciała wyjść, ale uchwyciłam Ją za dłoń. Spojrzała na mnie.

-Nie mów Itachiemu.

-Co? Muszę. Dobrze o tym wiesz. On musi wiedzieć, że Madara się z Tobą spotkał. Nie mogę mieć przed naszym Panem tajemnic. Wybacz mi.. – odeszła. Patrzałam na nią. Dlaczego? Dlaczego wszystko się komplikuje? Na pewno jeszcze bardziej dostanę. Powinnam też zareagować jak pił moją krew, ale tego nie zrobiłam. Wytarłam ciało i założyłam czarną suknie, którą zawiązałam na szyi. Odsłaniała delikatnie moje piersi. Była długa z srebrnymi elementami. Wyglądała bardzo elegancko. Przyglądałam się własnemu odbiciu. Wyglądałam naprawdę dobrze. Wyszłam z pomieszczenia do miejsca, gdzie powinna być Konan. Ubrałam czarne buty na obcasie. Przeczesałam włosy delikatnie. Wrota nagle  huknęły. W nich stał Itachi. On jest zdenerwowany? Odeszłam parę kroków trafiając na kanapie. Usiadłam, gdy znalazł się przede mną.

-C.. Co..? – zapytałam drżącym głosem.

-Głupia!! – krzyknął. Pierwszy raz usłyszałam obelgę w moim kierunku. Widziałam, że jest zdenerwowany, ale żeby aż tak? Patrzałam na niego. Chwycił mnie za ramię ściskając. – Co ty wyprawiasz? On mógł Cię zabić. Czy jesteś aż tak głupia by się z Nim zadawać? Pił ponownie twoją krew, by mieć więcej siły. Ma już jej dosyć. Zachowujesz się jak małe dziecko! – warknął na mnie. Patrzałam na niego. Trzasnął o sofę, gdzie zaciskał dłonie. Jego kły zraniły dolne wargi.

-Ja się zachowuje jak dziecko? – zapytałam – Kto mi niczego nie chce powiedzieć o moim ojcu? – zapytałam – Ty jesteś jak dziecko! – popchnęłam Go i wpadł na ścianę. – Nienawidzę Cię!!! – wybiegłam z pomieszczenia. Nie chciałam mieć z nim nic wspólnego.  Przebiegłam koło wampirów wpadając do jednego pomieszczenia zamykając drzwi. Była to biblioteka. Przebiegłam przez regał zatrzymując się. Bałam się samej siebie. Nigdy sobie nie ufałam, a teraz niby miałabym zacząć? Nie ma mowy by tak się stało. Jestem do niczego…

Siedziałam parę godzin, ale On nie przyszedł. Całe szczęście. Inaczej mogłoby nie być za ciekawie. Podeszłam do sofy i usiadłam na nią.

-Itachi, czekaj.. – usłyszałam głos Sasuke? – Nie bądź dla niej taki szorstki. Skąd Ona ma wiedzieć cokolwiek o Madarze jak wszyscy wokół niej oszukiwali. Jej matka nie chciała byś mówił, ale Ona może przez to teraz cierpieć. – usłyszałam uderzenie.

-Stul pysk. – wypowiedział wrogo. Nie znałam Go od tej strony. – Ona nie ma stać się milusia i zakochana. Ma się stać silniejsza niż zawsze. Zrozum to. Na kłamstwie i na tajemnicach stanie się lepsza niż inna wampirzyca. Wiec nie wtrącaj się w nie swoje sprawy.

-Jak zawsze zimny..

-Jeszcze coś?

-Tak. – wypowiedział jego brat – Będzie nienawidzić Cię zawsze.

-Trudno. – warknął. Usłyszałam jak drzwi się otwierają. Siedziałam cicho myśląc jedynie jak przetrwać nasze starcie. Zacisnęłam dłonie w pięść. To nie moja wina, że mój ojciec tam był. To był zwykły przypadek. Zauważyłam go przed sobą. Spojrzałam na niego. Wyczułam ból na policzku. Nie mocny, ale jednak był. Spuściłam głowę. – To pierwszy raz i mam nadzieję ostatni, gdy podnoszę na Ciebie rękę. Szanuje kobiety, ale widocznie Ty tego nie rozumiesz i nie zasługujesz. Co do jasnej cholery On tam robił?

-Nie wiem. Nagle się zjawił.

-Nie kłam!

-Nie kłamię!! – krzyknęłam – Po co miałabym to robić skoro w ogóle Was nie znam. – drgnął – Nikogo z Was. Wiec jesteście wszyscy dla Mnie obojętni. Chcesz bym była silna po przez kłamstwa? Nigdy przez takie coś nie będę silna. Wbij to sobie do głowy. – wstałam. – jedynie stałą bym się z innego powodu silna, lecz co nic nie czujący wampir może wiedzieć. Ty nic nie rozumiesz co się dzieje wokół mnie. Dlatego może lepiej jak stad odejdę.

-Przestań się nad sobą użalać!

-Nigdy tego nie robiłam. Nawet jak żyłam wśród ludzi. – ominęłam go. Chciałam po prostu odejść, ale jego dłoń poczułam na nadgarstku. Błagałam siebie w myślach, aby dał mi spokój z tym wszystkim. Chciałam jedynie odpocząć od nagłych myśli. Obrócił mnie do siebie. Wpadłam w Jego ramiona. Nie wiedziałam o co chodzi. Jego zimne usta wyczułam na czole. Nie rozumiałam o co chodzi. Lecz poczułam się  słabo. Trzymał mnie mocno abym nie upadła.

-Nie pozwolę aby zrobił Ci krzywdę.. Nigdy. – straciłam przytomność.

Rozdział dwudziesty

Stałam nadal w jednym miejscu myśląc o swojej przeszłości. Jestem córką wampira i człowieka. Pół wampir, który jeszcze się nie przemienił. Dlatego tak smakuje mi krew. Itachi mnie Nią karmi od dłuższego czasu. On wiedział o tym kto jest moim biologicznym ojcem, ale nie zamierzał mi tego powiedzieć. Może czekał na właściwy moment? Nigdy takiego nie było. A  moja ciotka zna się z wampirami, w dodatku z moim ojcem. Sądzę, ze chcą mnie chronić. Lecz mogli mi od razu o wszystkim powiedzieć. Ukrywanie prawdy nie jest dobre. W dodatku teraz zamieniłam się w wampira. Na dłoni mam znak po swoim sztylecie, który na pewno ma kogoś ochronić.

Usłyszałam kroki dochodzące z góry. Stałam i czekałam. Nie widziałam w Sali tronowej nikogo. Westchnęłam cicho. Miałam jeszcze odczucia człowieka.. To było chyba normalne.  Zdaje mi się, ze to przemiana tymczasowa. Działo się to tak szybko, ze nie myślałam o przemianie w nieśmiertelną. Jeśli mnie tak zobaczy Itachi będę skończona. Będę mu się musiała ze wszystkiego tłumaczyć jak do tego doszło. Nie chce, bo nie wiem co mam mu powiedzieć.

Za rogu wyszedł Itachi. Patrzałam na niego przez chwilę. W dłoniach trzymałam księgę. Jego czerwone oczy wpatrywały się w moje. Nie był w dobrym nastroju. Znalazłam się szybko przy nim i wtuliłam się w niego. Chyba się zdziwił moja reakcją. Nigdy bym się do niego nie przytuliłam, a teraz raptem to robię? Jego zapach był taki intensywny. Az chciałam być przy nim. Jego dłonie wyczułam na  ramionach. Oderwał mnie od siebie i spojrzał w oczy.

-Ty… - wypowiedział. – Jak się zmieniłaś? To nie jest jeszcze czas byś była wampirem. Jeszcze powinno być dużo czasu. – dotknął mojego policzka przyglądając się oczom. – Głodna? – spuściłam oczy. – na razie nie będziesz mogła chodzić do miasta. Będziesz za bardzo chciała ludzkiej krwi. Nie chcesz na pewno nikogo skrzywdzić, więc nie puszczę Cię nigdzie. – uchwycił dłoń ciągnąc za sobą. – Twoje drugie Ja przebudziło się z jakiegoś powodu, lecz na pewno nie na zawsze. Twoje serce nadal bije, lecz jest mało wyczuwalne. Najpierw dam ci krew. – wyszliśmy. Nie miałam przy sobie księgi zostawiłam Ją na dole. Przeszliśmy przez regały książek. Spojrzałam na kobietę stojącą z książką. Wpatrywała się we mnie. Książka upadła z hukiem. Była zdziwiona moja postawa? Nie zmieniłam się tak bardzo.

-Itachi…

-Hm… - wymamrotał. Zatrzymałam się na korytarzu, gdy zamknęły się drzwi od Konan. – Dlaczego? – spojrzał na mnie nie rozumiejąc. – Dlaczego On jest…

-Później ci wszystko wyjaśnię. – odeszłam za nim ze spuszczoną głową. Wszyscy których mijaliśmy wpatrywali się we mnie. Weszliśmy do komnaty, w której często spałam. Usiadłam na łóżku. Podał mi kieliszek krwi. Uchwyciłam go i po woli wypiłam. Oddałam mu. Wpatrywał się w moje oczy. Podał następny. Wiedział, ze jeszcze nie jestem najedzona. Wypiłam chyba z pięć kieliszków i czułam się lepiej. Usiadł koło mnie. – najpierw ty mi wszystko wyjaśnij. Jak zmieniłaś się w wampira? – spojrzałam na niego. Nie wiedziałam jak mu o wszystkim powiedzieć. Musze to najpierw poskładać w całość, a potem tłumaczyć. Spojrzałam na wewnętrzną część dłoni. Znajdowała się tak jeszcze blizna. To dzięki niej stałam się wampirem. Tylko ledwie dotknęłam znaku na ścianie i się stałam.

-To.. dzięki temu. – pokazałam mu dłoń. Uchwycił w swoją. Jego oczy wyrażały zdziwienie – na ścianie był ten sam znak wiec go dotknęłam i stało się.

-Patrzałaś w lustro?

-Tak.

-Czyli jeszcze się nie przemieniłaś. Zamieniłaś się do jakiegoś wydarzenia w wampira. Całe szczęście. – powiedział.

-To ja powinnam powiedzieć. – trzymał nadal dłoń błądząc po bliźnie. Wpatrywał się w to lekko uśmiechnięty. Nie odzywałam się w ogóle. – O co chodzi z moim ojcem? Dlaczego wcześniej mi nikt tego nie powiedział? I co ma wspólnego moja ciotka?

-Twój ojciec.. hm… - wypowiedział. Wpatrywałam się w Niego. – To jest innego rodzaju wampir. On by chciał tylko władzy. Dlatego można powiedzieć, ze zgwałcił Rin. Lecz chciał mieć też córkę, aby z Nią spłodzić kolejnego potomka. – spojrzałam na niego – tak. Wampiry miedzy rodziną się płodzą. Siostra z bratem. Matka z synem. Kuzynka z kuzynem. Tutaj nie ma ojca i matki. Każdy żyje własnym życiem, więc nie ma czegoś takiego jak opiekuńczość nad potomstwem. – w jego oczach widziałam ból. On chciał normalnie żyć bez przymusu się kochać z wampirzycami. – Dlatego wampiry są takie straszne, porzucają swoje potomstwo. Dla Nas się nie liczą. Jak przeżyją będzie dobrze, a jak nie to nie przejmujemy się tym. – powinnam wiedzieć, ze tak jest. Wampiry są przecież takie. Ich potomstwo Ich nie interesuje. Patrzałam na swoje dłonie. – A twoja ciotka co ma do tego wszystkiego… Była druga na celowniku dla Madary. Jakby się nie dało z Rin chciał z Tsunade spróbować. Dlatego jest dla niej taki milutki. Choć raz próbował ją zabić. Dlatego wolałbym abyś do Niego się nie zbliżała, a w szczególności do swojego ojca.

-Sądzę, że to nie będzie możliwe. – spojrzał na mnie. – Choć spróbuję. – uśmiechnęłam się. Nadal widziałam ból w jego oczach. Wstał i odchodził. Wpatrywałam się w jego plecy. Zacisnęłam dłoń w pięść. Chcę więcej wiedzieć na swój temat. Wpatrywałam się jak odchodzi. Nie chciałam być okłamywana przez wszystkich wokół siebie. Błagałam sama siebie by wszystko było całkiem inaczej niż zazwyczaj. Moje przeznaczenie? Jakie ono jest? Zacisnęłam dłonie w pięść. Usłyszałam jedynie trzaśniecie drzwi. Czy Ty nadal będziesz mnie okłamywał? Powiedz mi chociaż co musze zrobić by nie mieć nic wspólnego z ojcem. Uchwyciłam delikatnie broń, która kopnęła prądem. Wcześniej poparzyła. Teraz coś się zmieniło, tylko co? Nie… To nie tak. To Ja się zmieniłam.

Pragnę by wszystko było inne… ten świat nie należy do mnie. Byłam ludzką księżniczką. A po wielu dniach w obecności wampirów dowiaduje się, że nie jestem zwyczajna. Jestem pół wampirem. To powinna być zguba.. jestem taką zgubą, która nie potrafiłaby się w Tym świecie odnaleźć. Moje Zycie jest nic nie warte w rasie wampirów. Nic o nich nie wie, a byłam zawsze opryskliwa. Teraz o tym myślę, gdy już i tak wszystko stracone. To głupie… krew jest moim pokarmem na ten piekielny głód.

Głód Cię wykończa. Chodź do mnie. Dam ci tego tyle ile tylko zapragniesz. Będziesz mogła mieć wszystko czego tylko sobie wymarzysz.. Zaspokoisz swój głód szybko, tak jak każdy porządny wampir. Jesteś ze mna połączona krwią, wiesz gdzie mnie znaleźć. Chodź...

-Nie.. – wypowiedziałam drżącym głosem trzymając się z głowę. Drżałam cała. Nie mogłam pójść do wampira, który pragnie śmierci mojego opiekuna. On jest.. Itachi, to boli. Uchwyciłam się za klatkę czując narastający głód w sobie. Nie!! Nie chcę tego. Niech ktoś mi w tym pomoże. Poczułam na ramieniu czyjąś dłoń. Uchwyciłam go i rzuciłam z hukiem na ścianę przez którą przeleciał. Uniosłam się… Poczułam przyjemną przyjemna woń ludzkiej krwi. Spojrzałam w stronę okna. Chciałam ruszyć w tamtą stronę, ale zostałam przygnieciona ciałem bruneta.

-Uspokój się. – powiedział spokojnie. W oczach zauważyłam opanowanie, którego na pewno nie miałam. – twój głód nie jest prawdziwy. On Cię do tego zmusza, bo On jest głodny. Pragnie Ciebie. – trzymał mocno. Nie czułam tego bólu co kiedyś. – Jeśli to zrobi to na zawsze będziesz jego więźniem. Będzie mógł pociągać za sznurki jak tylko zechce. Będziesz kolejnym pionkiem w grze Madary. – uspokoiłam się trochę. Wpatrywałam się w niego. Trzymał mocno, abym nie zrobiła głupstwa. Jestem do niczego. Musiał tu przyjść, by mnie powstrzymać. Na pewno wyczuł moją rządzę.

-Wyczułeś, prawda? – wpatrywał się we mnie bez wzruszenia. Zacisnęłam dłonie na czerwonej pościeli. Wyczułam zapach swojej krwi. – Wyczułeś moją rządzę, tak? – nic się nie zmieniło w jego spojrzeniu. To mnie najbardziej w tym denerwowało. Zawsze taki spokojny, a wychodzi na jaw tylko przy mnie. Co On w ogóle sobie myśli? Czasami nie potrafię Go rozszyfrować. Jest zbyt tajemniczy.

-Nic takiego. – wypowiedział spokojnie. Do nas podszedł Deidara w lekkim szoku. Wpatrywał się we mnie. Nie zdziwiłam się skoro mówił, że będę słaba i nie dam rady Itachiemu. – Przyprowadź jej pierwsza ofiarę.

-Czy nie lepiej będzie jak sama.. – spojrzał na niego wrogo. Szybko się zmył. Patrzałam nadal na wampira. Był taki pewny swojego. Nie rozumiem dlaczego to robi? Ofiarę? O czym On mówi? Nie chcę by tak się stało. Nie chce nikogo zabijać własnymi rękami. Chcę pozostać czyste dłonie, które jeszcze nie są splamione krwią. Wepchnęli jakąś kobietę zamykając drzwi.. Poczułam ostry zapach krwi. Trzęsłam się. Puścił mnie schodząc ze mnie. Spojrzał na mnie i kobietę. Moje oczy na pewno były czerwone… Wstałam wpatrując się w kobietę.

Moje oczy widziały jej żyły, w nich płynęła życiodajna ciecz. Taka sama, która posiadałam. Człowieczeństwo jest już przereklamowane, co? Chce być człowiekiem, tylko tego chcę. Czy to tak dużo? To tylko marzenia. Moje człowieczeństwo jest nad przepaścią, które upada coraz bardziej. Staczam się na dno. Jej  krew wzbudzała we mnie większe pożądanie. Głód rósł z każdą chwilą. Obnażyłam kły...  

-Nie… Proszę.. – wypowiedziała. Takie słowa mówiły osoby, które były pożerane przez wampira.  Nie… Nie mogę, lecz pragnienie jest silniejsze. Dłonie mi się trzęsły. Dlaczego? Dlaczego wszystko idzie nie tak jakbym chciała? Kobieta wpatrywała się we mnie ze strachem. Uklęknęłam przed nią. Matko, dlaczego to teraz tak nie cuchnie jak zawsze? Ten zapach jest zbyt przyjemny. Uchwyciłam ją za ramiona. Zniżyłam się do szyi.. – Błagam… - dlaczego jeszcze słucham drugiej połowy? Chciałam wpić się w jej szyję, lecz odepchnęłam ją zakrywając dłońmi twarz. Przez palce patrzałam na nią. Ciągnęło mnie do tej krwi.

-He..? – usłyszałam bruneta. – Czyżby człowieczeństwo było silniejsze od pożądania tego szkarłatu, który jest ci potrzebny by stać się silniejsza jak i spełniona? – zaśmiał się cicho w szatański sposób. – Nie dasz rady się przeciwstawić. – spojrzałam na niego. Uśmiechał się głupio siedząc na łóżku.

-Przestań pi peszyć. – warknęłam.

-Mówię tylko prawdę. Będziesz niedługo chciała więcej, więcej i więcej krwi. – trzęsłam się. Pragnęłam tej krwi. Kobieta wpatrywała się we mnie. Czułam od niej strach, lecz teraz patrzała na bruneta. Poczułam jego obecność za sobą. Był bliżej niż zawsze. Spojrzałam na niego, w oczach miał szkarłat. Dotknął mojego policzka, abym na niego spojrzała. – radze się pośpieszyć, bo sam sobie Ją wezmę. – zacisnęłam dłonie w pięść. – Trzy… Dwa.. – ruszył na kobietę. Widziałam jego każdy ruch. Uchwyciłam ją szybko ciągnąc do siebie. Wpiłam się szybko w żyję. Dlaczego? Krzyknęła przeraźliwie z bólu. Przyciągnęłam ją bliżej siebie. Jej krew była taka smaczna. Metaliczny smak mnie nie obrzydzał.

Czułam strach, smutek i radość? Z jakiego powodu..? Dlaczego radość. Widziałam fragmenty z życia dziewczyny. Ona cierpiała, radość wywołana stratą bliskiej osoby, która rozstało pożarta przez… Madara! Dlaczego On? Czyżby skrzywdził tyle ludzi. Jej glos w mojej głowie był taki jak jakiś sygnał.. Ręce kobiety opadły. Czułam spływającą ciecz po brodzie. Oderwałam się od niej. Opadła z hukiem na ziemię. Zacisnęłam dłonie w pięść. Jej krew była pyszna..

-Twój instynkt drapieżny działa. – zaśmiał się. Miałam spuszczoną głowę. Nie chciałam na niego spojrzeć. Kobieta rozpadła się w pył. Jego nogi znalazły się przede mną. Chciałam by  to się nie zdarzyło. Nie chciałam by mi Ją odebrał dlatego tak zareagowałam. Prosiłam wszystko aby to był zwykły sen jaki istnieje w mojej wyobraźni. Wstałam. Chciałam go uderzyć, lecz to było na nic. Złapał.

-Dupek.. – warknęłam na niego. – jak mogłeś to zrobić? Wiedziałeś, ze tak zareaguje, prawda?

-Tak, wiedziałem. Z tym masz rację. – mówił. Uchwycił przegub i pociągnął mnie do siebie. Wpadłam w Jego objęcia. Byłam tym zszokowana co teraz robił. Jego dłoń była na moich włosach. – Inaczej byś zrobiła cos bardzo głupiego. Nie możesz się powstrzymywać. Zawsze musisz pic krwi ile jest ci potrzebne. – oderwał się ode mnie. Jego dłoń dotknęła policzka. Zjechał do ust. Zniżył się. Jego język przejechał po brodzie do koniuszka ust. Wolno przejechał po ustach. Myślałam, że On sobie teraz ze mnie jaja robi. Odepchnęłam go.

-Daj mi spokój. – wyszłam z pomieszczenia bez zastanowienia. Nie chciałam mieć już  z tym facetem coś wspólnego.